Friday, 16 June 2017

VALENTINA TERESHKOVA: First woman in space


Today makes the 53rd anniversary of Valentina Tereshkova’s first journey into space. On the 16th of June in the year 1963, Tereshkova became the first women in space, a record which made her not only a Hero of the Soviet Union but a heroine across the world.

She was 26 years old when she boarded the Vostok 6 spacecraft and went into orbit.

After her space flight she became highly active in politics, serving as a member of the Supreme Soviet of the USSR as well as being a member of the Presidium of the Supreme Soviet.
She continues to act as a global ambassador for Russian culture and maintains active membership in the Communist Party of the Russian Federation, the success party to the Communist Party of the Soviet Union.

Thursday, 15 June 2017

Anita Pallenberg

Homage to Anita Pallenberg (in photo with her son Marlon.) Actress, model, mother, grandmother, style icon...Ms. Pallenberg died June 13, age 75. @nytimesfashion #vanessafriedman @vvfriedman writes about her contributions to #music history, and #fashion history, including influencing #katemoss #stellamccartney #bellafreud and of course the #rollingstones Vanessa writes: "She was a pioneer of so-called boho deluxe, mixing high boots and miniskirts and chain belts and new romantic blouses; animal print and paisley and florals; billowing sleeves and ribbed knits. She threw it all together with a just-rolled-out-of-bed/up-all-night air and dared anyone to comment. She mixed high and low and blended genres with magnetic abandon, and the result had its own gravitational pull. Combined with her personal back story — of hedonism and drug addiction, of promise and destruction, of going down in flames and rising from the ashes, with famous men left wallowing in her wake — it created exactly the kind of aesthetic myth that designers find hard to resist. She wore clothes and gave them a story. That story resonated far beyond her life, and it still does today. When the history of fashion is written, she should get her due." #restinpeace #anitapallenberg
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη William Norwich (@williamnorwich) στις

Tuesday, 14 March 2017

Η Ευμελίδα και το όστρακο του έρωτα




Το όστρακο του έρωτα
 Εικόνα 1: Πήλινο σύμπλεγμα κουρέα με πελάτη από την Τανάγρα, αρχές 5ου π.Χ. αιώνα, Βoston Museum of Fime Arts





- Ευμελίδα πού τρέχεις έτσι βιαστική; Έλα δω! Τι κρατάς στα χέρια σου;

- Τίποτα πατέρα. Πάω να πετάξω τα κομμάτια του κανατιού μου που ’σπασε, μη κακό μας το πατήσει κανείς και χτυπηθεί!

- Για να δω. Ένα κομμάτι έχεις εκεί για δε βλέπω καλά; Τ’ άλλα πού είναι; Πότε σου’ σπασε το κανάτι;

- Εεε, πριν από λίγο…σκόνταψα στο κατώφλι της ξώπορτας την ώρα που πήγαινα στην κρήνη για νερό…η ώρα περνάει πατέρα…μήπως να σε βοηθήσω να τοιμαστείς για το κουρείο;

-Ναι…το κουρείο. Πρέπει να φύγω γρήγορα…άργησα…αλλά και πάλι, δεν πειράζει. Αν τυχόν έρθει πελάτης, θα πάει να με περιμένει στου Κλεινία το παπουτσάδικο. Δε θα’ ναι δα και η πρώτη φορά! Μα τι το κρατάς το σπασμένο κομμάτι ακόμα; Δως του μια και πέτα το στο δρόμο! Τι σ’ έπιασε; Άιντε! Και έλα να με βοηθήσεις να φορέσω τα σαντάλια μου. Πονάει η μέση μου…άτιμα γεράματα! Άιντε! Τι μαρμάρωσες;

Το όστρακο του έρωτα
Εικόνα 2: θραύσμα από άβαφο αττικό αμφορέα του β’ τετάρτου του 5ου αι. π.Χ. (475-450 π.Χ.) με εγχάρακτη επιγραφή για την Ευμελίδα. Βρέθηκε στην αρχαία Αγορά των Αθηνών. Φυλάσσεται στο Μουσείο της στοάς του Αττάλου: M. Lang, Τhe Αthenian Αgora. ΧΧΙ. Graffiti and Dipinti, Princeton 1976, B7 (Ρ 15208), σελ. 9, πίν. 2.
Ωχ! Λες να με κατάλαβε ο πατέρας; Λοξά και άγρια με κοιτάζει! Αφροδίτη και Έρωτά μου, βοηθήστε με την ερωτοχτυπημένη! Αν δει στο όστρακο (1) του κανατιού το μήνυμα του Αρκέσιμου, πάει…χάθηκα! Και πώς να το κρύψω τώρα!!! Αχ! Εγώ φταίω η άμυαλη! Έτρεξα να το πιάσω, μόλις μου σφύριξε απέξω συνθηματικά, και δεν είδα τον πατέρα που καθόταν στο λιακωτό. Αχ! Τι να κάνω; Αν το πετάξω στο δρόμο, μπορεί να το δει ο πατέρας βγαίνοντας. Μπορεί και να το ψάξει τώρα που δείχνει υποψιασμένος. Αν πάλι το κρατήσω, θα θυμώσει που τον παρακούω…και έπειτα τι δικαιολογία θα βρω; Αχ Αρκέσιμε! Αχ θεά μου, βόηθα με! Κάτι να σκεφτώ γρήγορα…κάπως να ξεφύγω, να το μπαλώσω…

Το όστρακο του έρωτα
Εικόνα 3: Το ανωτέρω επιγραφικό χάραγμα στο όστρακο του αττικού αμφορέα. M. Lang, Τhe Αthenian Αgora. ΧΧΙ. Graffiti and Dipinti, Princeton 1976, B7 (Ρ 15208).
- Αααχ! Σκοτώθηκα! Πάει το πόδι μου!



- Πρόσεχεεε παιδί μου! Μα δε βλέπεις πού πατάς; Χτύπησες; Πόσο απρόσεχτη, μα το Δία! Πάενε μέσα να του ρίξεις λίγο νερό να φύγουνε τα αίματα. Άιντε!

Το όστρακο του έρωτα

Καλή μου Κύπριδα (2), σε χιλιοευχαριστώ! Πώς μου ’στειλες τη σκέψη να πέσω χάμω τάχα μου δήθεν και να ξεχαστεί απ’ τον πατέρα το όστρακο! Δυο περιστέρια (3) θα σου φέρω στο ναό, τα πιο πάλλευκα απ’ όλα! Και αν ο Αρκέσιμος στείλει να με ζητήσει σε γάμο, εκεί να δεις θεά μου! Όλα τα περιστέρια της αγοράς δικά σου θα γενούνε! Κατόπι θα θυσιάσω και στο Δία, την Ήρα και τις άλλες τις θεές, γιατί γάμο από έρωτα… καλύτερο δεν έχω (4)!

Το όστρακο του έρωτα
Εικόνα 4: Άρης, Αφροδίτη και Έρως. Σύμπλεγμα του Leopold Kiesling, 1808
-------------------------------------------------------

(1) όστρακο = κομμάτι πήλινου αγγείου.

(2) Κύπρις = η Αφροδίτη. Σύμφωνα με τον ομηρικό μύθο γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού, μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο. 

(3) περιστέρι =  ιερό σύμβολο της Αφροδίτης, όπως και η μυρτιά, τα άλογα, οι κύκνοι.

(4) στην κλασική αρχαιότητα ο γάμος στόχευε αποκλειστικά στη γέννηση τέκνων: «επ’ αρότω παίδων άγομαι γαμετήν».

Πηγές:

Ανθολογία Επιγραφών: 8ος αι. π.Χ. - 6ος αι. μ.Χ. Όψεις του δημόσιου και ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων του Άγγελου Π. Ματθαίου


Από το σχολιασμό του Α. Ματθαίου για τη ανωτέρω  επιγραφή: «Και αυτό το θραύσμα αγγείου βρέθηκε στην περιοχή της αρχαίας Αγοράς, που γειτνίαζε με ιδιωτικές οικίες. Ο Αρκέσιμος, που υπογράφει το σημείωμα, παραγγέλλει στην Ευμηλίδα να έρθει το συντομότερο δυνατόν. Ο Στέφανος Ν. Κουμανούδης πρότεινε χάριν παιδιάς μιαν ελκυστική εξήγηση: ο νεαρός Αρκέσιμος ήταν εραστής της Ευμηλίδος· φλέγεται από ερωτικό πόθο και, επειδή οι γονείς του κατά πώς φαίνεται λείπουν από το σπίτι, γράφει στην καλή του, να σπεύσει να τον συναντήσει. Το σημείωμα δηλαδή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα αρχαίο ερωτικό ραβασάκι».

M. Lang, Τhe Αthenian Αgora. ΧΧΙ. Graffiti and Dipinti, Princeton 1976

Βασιλική Χριστοπούλου, Αρχαιολόγος


Διαβάστε περισσότερα Ανασκαφή: Το όστρακο του έρωτα http://anaskafi.blogspot.com/2017/03/blog-post_86.html#ixzz4bKkxmatW

Monday, 20 February 2017

Women in Fashion-Anna Molinari-Blumarine



She has shaped the boom! years of the 1990s and 2000s with her unique style.
Romantic, flowery (she worships ROSES)
she has created a style much of her own, that has been widely immitated, but remains exclusively, sensually unique.











Tuesday, 3 January 2017

H Βαυβώ εξομολογείται/ BAUBO AN ANCIENT GREEK FERTILITY GODDESS


Εικόνα 1:  Βαυβώ σε κίνηση ανασύρματος από την ακρόπολη της Γέλας, Σικελία, 450 π.Χ.  Lentini 2005, fig. 1, p. 214.



Mε λένε Βαυβώ (1) και σας δείχνω το πουλάκι μου. Άλλωστε, το όνομά μου αυτό σημαίνει. 

Και επειδή ξέρω ότι σε όλους αρέσουν τα γυναικεία πουλάκια (εκτός από τους αρρενολάτρεις και τους ανέραστους), σηκώνω συχνά το χιτώνα μου, κάνω δηλαδή "ανάσυρμα". Το έκανα για πρώτη φορά στη Δήμητρα, όταν είχε χάσει την Περσεφόνη στον Κάτω Κόσμο, για να την δω να χαμογελάει. Από τότε, το ανάσυρμα είναι σύνηθες στα Ελευσίνια μυστήρια (2). Είναι χαριτωμένη κίνηση...δεν είναι; Άλλωστε, το άτριχο κεφάλι μου, εγώ το έχω στο πουλάκι μου, το μύσχο μου! Χιχιχιχ! Ανώμαλα μυαλά που είστε!!! Όλο αυτό δείχνει μια οιονεί ιερότητα, όχι σκέτη λαγνεία. Λαγνεία δείχνουν τα πριαπικά (3) ανδρικά πουλάκια και οι όλισβοι (4). Όχι εγώ με τον ανασηκωμένο χιτώνα για να φαίνεται το γλυκό μου…τράκι μου!

H Βαυβώ εξομολογείται
Εικόνα 2: Βαυβώ με το κεφάλι στη θέση της κοιλιάς

H Βαυβώ εξομολογείται
Εικόνα 3: Πήλινο ειδώλιο Βαυβούς με λύρα/άρπα  από την Πριήνη Μαγνησίας
Εγώ είμαι λίγο ναζιάρα, μεσμερικό θηλυκό! Βέβαια, για να λέμε και την αλήθεια καμιά φορά, όταν αποκαλύπτεις το πουλάκι σου σε κοινή θέα…εε κάτι νιώθεις…κάτι αναπηδά μέσα σου, κάτι και στο θεατή! Ας το πούμε υποβόσκοντα ερωτισμό. Και όταν αυτός ξεπηδά αλέγκρα ως αστείο στο όνομα της γιορτής, εε… τότε δεν ενοχλείται κανείς, ούτε σε κατηγορεί για γουρουνίτσα (5) και συ βλέπεις και άλλα πουλάκια, μαθαίνεις πώς είναι και νιώθεις και ωραία! Άλλωστε, το χιούμορ και τα αστεία δεν είναι πού απελευθερώνουν τον άνθρωπο να πει τα ανείπωτα, τα απαγορευμένα; Το πουλάκι μου γυμνούλι, προτεταμένο και αισχρές λέξεις να το ντύνουν διάφανα.

H Βαυβώ εξομολογείται
Εικόνα 4: Πήλινο ειδώλιο Βαυβούς από τη Σάμο. 3ος αι. π.Χ.
Πηγή: “Σάμος: Τα αρχαιολογικά μουσεία” (Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση). 
Καμιά φορά, τα πριαπικά πουλάκια, κρυφογελώντας περιπαικτικά, με λένε και Βαυβάρα, δηλαδή μεγάλη Βαυβώ! Αλλά δεν μασάω. Εγώ είμαι πιο …πώς να το πω; Ιερουργημένη ερωτικά; Ναι. Έτσι είμαι. Με αποκαλούν και Ιάμβη (6) νομίζω, επειδή έχω οργασμικό έμμετρο ρυθμό, και όχι γιατι αισχρολογώ αθυρόστομα, όπως λένε οι κακές γλώσσες! Ο ερωτισμός μου είναι αρχέγονος και μυστηριακός, ιερός, έξω από κοινωνικές συμβάσεις και νόρμες, χάνεται στα ερέβη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, στις απαρχές του γήινου χρόνου! Γι’ αυτό με ζηλεύει η Αφροδίτη Περιβασώ (7) και ανοίγει κι αυτή τα πόδια της, περιμένοντας ίσως να της χαρίσει ηδονή ο Διόνυσος Χοιροψάλας (8) ή κατά κόσμον Αιδοιομαλάκτης.

Όμορφα οδηγώ τους καρναβαλιστές μου στις γιορτές για τους ΚατωΚοσμίτες και ειδικά στα Θεσμοφόρια χαίρομαι όταν θυσιάζουν γουρουνάκια για το ασκεπές πουλάκι μου. Άλλωστε, τόσο πόνο τραβάω κάθε φορά για να το αποτριχώσω, να είναι απαλό, λευκό και μυρωδάτο! Εε, να μην επιδείξω την πεδιάδα μου μετά; Αν δεν την προσκυνήσουν, αν δεν την λατρέψουν, πώς θα καρπίσει; Και για σκεφτείτε το λίγο…όταν καρπίζω και βγαίνει ο καρπός μου…εκείνη τη στιγμή…εκείνη τη στιγμή ακριβώς και όχι άλλη… γίνομαι φαλλός. Αιδοίο και φαλλός ταυτόχρονα! Πρίαπε, σε ρούμπωσα!

Ένας Πρίαπος είναι brutal γενικώς, βρε παιδί μου! Και….

-Μη με διακόπτεις Πρίαπε! Τι θα πει θέλεις να απαντήσεις;
-Καλά, καλά! Σταματάω να δούμε τι θα μας πεις και συ! Αλλά άσε με πρώτα να σου αφιερώσω ένα ποίημα του Βάρναλη.

ΤΑ ΜΟΥΝΑΚΙΑ 

Μουνάκια φλογισμένα σαν τα ρόδα 
Σαν του νεοφούρνιστου ψωμιού τη θραψερή 
ζεστοβολιά 
Μες τα τρεμόπαχα μεριά σας 
που ονειρεύεστε νυχτιές οργιακές 
Παρθενικά μουνάκια! 
αργοσαλεύουν τα χειλάκια 
τα χνουδωτά! 
Σαν γαρούφαλλων ανεμόσειστα φυλλάκια 
Σαν στοματάκια διψασμένα 
από ποια δίψα; 
Και κάπου-κάπου αργοκυλά 
στων διακαμένων σας χειλιών την άκρη 
της βαρβατίλας καβλομύριστο ένα δάκρυ! 
(Πηγή: LiFO)

H Βαυβώ εξομολογείται
Εικόνα 5: Βαυβώ πάνω σε χοιρίδιο. Υστερορρωμαϊκό. Βρισκόταν στο Βερολίνο, τώρα έχει χαθεί. Η σημειολογία του ειδωλίου είναι Βαυβώ=αιδοίο πάνω σε θηλυκό χοίρο=αιδοίο

H Βαυβώ εξομολογείται
Εικόνα 6: Ρωμαϊκό πήλινο ειδώλιο Βαυβούς που χαϊδεύεται από το Agen (Gers) της Γαλλίας.

H Βαυβώ εξομολογείται
Εικόνα 7: Βαυβώ αυνανιζόμενη από την Αίγυπτο. Πτολεμαϊκής εποχής. Μουσείο Κοπεγχάγης


(1) Βαυβώ = Ρίζα βαυ-βαΰζω-βαυβώ. Θηλυκή γονιμική θεότητα που το όνομα της σημαίνει «γυναικείο αιδοίο» και βαυβών (ο) το ανδρικό γεννητικό όργανο, γενικώς δηλαδή τα απόκρυφα μέρη. Από εκεί προέρχεται και ή αιδώς, αλλά και το επίθετο αιδοίος που σημαίνει σεβαστός, γένος θεών αιδοίον λέει ο Ησίοδος. Αποδίδεται και ως προσωνύμιο της Εκάτης. Κατά άλλη εκδοχή, σημαίνει αποκοιμίζω, αποκοιμώμαι (βαυβάω). Για τα ανδρικά και γυναικεία γεννητικά όργανα παραδίδεται και η λέξη κύων. 

(2) Ελευσίνια μυστήρια και Βαυβώ = Σύμφωνα με την ορφική διδασκαλία, η θεά Δήμητρα ψάχνοντας να βρει την κόρη της Περσεφόνη (Κόρη), που είχε απαγάγει στον Κάτω Κόσμο ο Πλούτωνας, έφθασε περίλυπη και καταταλαιπωρημένη στην Ελευσίνα. Όταν την είδε η Βαυβώ να κάθεται ξέπνοη στην αγέλαστο πέτρα, τη λυπήθηκε και για να διασκεδάσει κάπως τη θεά, κάθισε απέναντί της σιμά στο Καλλίχορον φρέαρ και άρχισε τα αστεία που τα συνόδευε με άσεμνες χειρονομίες. Κάποια στιγμή, η Βαυβώ σήκωσε το χιτώνα της και άφησε να φανεί το αιδοίο της από το οποίο βγήκε χαμογελαστός ο Ίακχος. Το θέαμα προκάλεσε γέλια στη θεά, που άρχισε να διασκεδάζει, ξεχνώντας για λίγο τον πόνο της. Σε μια άλλη εκδοχή του μύθου, ο μικρός Ίακχος συνόδευε τη θλιμμένη Δήμητρα. Μην ξεχνάμε ότι το όνομα Ίακχος συνηχεί με το προσωνύμιο του Διονύσου Βάκχος, με τον οποίο σχετιζόταν άμεσα η Δήμητρα. Η Βαυβώ ήταν ελευσίνια, σύζυγος του Δυσαύλη, και μητέρα του Τριπτόλεμου, του Ευβουλέα, της Πρωτονόης και της Νίσας. 

Στον Ομηρικό Ύμνο στη Δήμητρα αναφέρεται ότι το ρόλο του διασκεδαστή της θεάς, με άσεμνα αστεία, είχε η υπηρέτρια του ελευσίνιου βασιλιά, Ιάμβη. Πρβ. τη γιορτή της Μπάμπως στις 8 Ιανουαρίου στη Θράκη και τη Μακεδονία. Παρόμοια αγαλμάτια Βαυβούς συναντάμε και σε άλλους πολιτισμούς, τα οποία -κατά μία άποψη- προέρχονται από την Αίγυπτο και πέρασαν στην Ευρώπη από τους Μαυριτανούς. Είναι χαρακτηριστικά τα αντίστοιχα αγαλματάκια Sheila na Gig που υπάρχουν σε μεσαιωνικές εκκλησίες της Ιρλανδίας.

H Βαυβώ εξομολογείται
Εικόνα 8: Η κελτική μεσαιωνική Sheela na Gig
(3) πριαπικά = ευμεγέθη διεγερμένα πέη. Πρίαπος, ακόλουθος του Διονύσου με τεράστιο φαλλό, θεός των κήπων και των αμπελώνων. Λατρευόταν ιδιαιτέρως στη Λάμψακο.

(4) όλισβος = το γνωστόν στην Εσπερία ως dildo, δηλαδή το τεχνητό ανδρικό μόριο, για γυναικεία, ιδιαιτέρως προσωπική, χρήση. Στην αρχαιότητα συνήθως ήταν δερμάτινο, από δέρμα σκύλου, αλειμμένο με λάδι για να είναι γλοιό, συχνά με ιμάντες περίδεσης αλλά και χωρίς. Ονομαζόταν και βαυβών, οπότε οι λέξεις Βαυβώ και βαυβών συνδέονται.

(5) συς = σημαίνει ταυτόχρονα "γουρουνίτσα" αλλά και φιλήδονη γυναίκα. Βλ. Μάριου Βερέττα, Τα Βρωμόλογα των Αρχαίων Ελλήνων. Αρχαίες χυδαιότητες, προστυχιές και βωμολοχίες,  εκδ. Βερέττα. Ο χοίρος δηλαδή σήμαινε και το χοίρο και το αιδοίο, ιδιαιτέρως στην Κόρινθο και τις αποικίες της, Συρακούσες κλπ.

(6) Ιάμβη > ιαμβίζω, ιαμβιάζω = αισχρολογώ, κακολογώ, λοιδορώ, σατυρίζω

(7) Αφροδίτη Περιβασώ = Κλήμ. Προτρεπτικός, 2.39.2

(8) Διόνυσος Χοιροψάλας = λατρευόταν στη Σικυώνα. Το επίθετο σήμαινε αυτόν που χάιδευε ένα χοιρίδιο ή το αιδοίο.

Πρόσθετες πληροφορίες:
  • Ζωρζ Ντεβερέ, Βαυβώ. Το μυθικό αιδοίο, εκδ. Ολκός, Αθήνα 1991.
  • Maria Costanza Lentini, Baubò a Gela, Babesch, vol. 80, 2005, 213-215, fig. 1, p. 214.


Βασιλική Χριστοπούλου, Αρχαιολόγος


Wednesday, 23 November 2016

Pine Leaf: The Woman Chief and warrior of the Crow people who married four wives

 
Left photo - Assiniboin Boy, a Gros Ventre man, photo by Edward S. Curtis. Wikipedia/Public Domain, Right photo - Gros Ventre moving camp with travois. Wikipedia/Public Domain
 
 

A girl was born in 1806 to the Gros Ventres but in a wave of inter-tribal rage and revenge, she was kidnapped by a raiding party of Crows when she was only 10. A Crow warrior adopted her and raised as one of his people. She seemed quite rebellious toward “girl’s behaviour” and was keen to acquire skills which were traditionally perceived as male ones. Her foster father had already lost his sons in battles or illness and keenly encouraged the pursuits of his daughter – Pine Leaf. She was educated as she was a boy and assisted in gaining her skills in horse riding, marksmanship, and ability to field-dress a buffalo. However, she kept dressing as a girl.
Idealized illustration of "Pine Leaf", possibly identified with Woman Chief, from James Beckwourth's autobiography. Wikipedia/Public Domain
Idealized illustration of “Pine Leaf,” possibly identified with Woman Chief, from James Beckwourth’s autobiography.
After the death of her father, she gained the leadership of his lodge. She got the respect as a warrior after she proved her skills in a riot with the Blackfoots. Pine Leaf was also the most reliable in defending her people whenever there was a need for it. She would answer to any fight in order to protect her people. Also, she formed a group of warriors with whom she reportedly attacked the Blackfoot and stole their horses.
Six Blackfeet chiefs painted by Paul Kane along the South Saskatchewan River in Canada ( c.1851-1856). Wikipedia/Public Domain
Six Blackfeet chiefs painted by Paul Kane along the South Saskatchewan River in Canada (c.1851-1856).
It was natural for her to be chosen as bacheeítche (Chief) in the Council of Chiefs and to represent her lodge. She was given the name Bíawacheeitchish, or “Woman Chief.” Later, she would become third among the Council’s 160 lodges. From all data about her, it is hard to say if she married four wives because she was attracted to them or for the benefits of their dowry to increase her wealth.
She made peace with the Gros Ventres party but after a few years, some of their people killed her.
She met with a number of Western explorers including Edwin Denig and Rudolph Kurz, and they were enchanted by her. All stories written about Pine Leaf praise her bravery, cleverness, and skills.
Crow Indians, c. 1878–1883
Crow Indians, c. 1878–1883.
Most of the information the world has about her come from James Beckwourth who wrote about Pine Leaf – the Crow warrior. In his writings, he seems fascinated by her, which leaves the reader with the question if he used his fascination lead him to an imagination about the things he wrote. Beckwourth claimed that he met Pine Leaf while living with the Crow in the 1820s.
Left photo - James P. Beckwourth, circa 1860, in Denver, Kansas Territory. Wikipedia/Public Domain, Right photo - Beckwourth as Indian warrior, 1856. Wikipedia/Public Domain
Left photo – James P. Beckwourth, circa 1860, in Denver, Kansas Territory.  Right photo – Beckwourth as an Indian warrior, 1856.
He also claimed to have had a romantic relationship with Pine Leaf, which is also not a very reliable fact.
There are a few other woman-warriors beside Pine Leaf, all from the Crow Nation. Two such are Akkeekaahuush and Biliíche Héeleelash who was a prominent war leader.

source